Het is zoals het is en het wordt zoals het wordt

Dit citaat komt uit een hilarisch boek dat ik net uitgelezen heb: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween van Jonas Jonasson. Het gaat over, jawel, een 100-jarige man die uit het raam klimt en verdwijnt. Hij woont in een bejaardentehuis waar hij het helemaal niet naar zijn zin heeft en terwijl het personeel een feestje aan het organiseren is voor zijn 100ste verjaardag, besluit hij er tussenuit te knijpen.

En dan begint één groot avontuur. Diefstal, moord, liefde, vriendschap: Allan gaat gewoon op pad en komt van alles en iedereen tegen. Niet alleen het verhaal van na zijn vlucht is hilarisch, maar zijn hele levensgeschiedenis. Het verhaal springt heen en weer tussen de dag waarop hij 100 wordt en zijn vroegere jaren. Eigenlijk wil ik niet teveel over het verhaal vertellen, alleen dat het absurd en meeslepend is (denk aan: atoombommen, Himalaya, Franco, Truman, Stalin, Mao en nog veel meer). En dat je van Allan Karlsson, de 100-jarige man gaat houden. Ondanks (of misschien wel dankzij) alles wat hij doet. Het is zoals het is en het wordt zoals het wordt is zijn motto. De relaxedheid zelve, tijdens al het spannende, akelige en mooie dat hij meemaakt. 

Schrijver Jonas Jonasson zelf zegt op zijn website over het boek:  “An intelligent, very stupid book”.  En dat is het. Wat een fantasie! Geweldig, zie hem helemaal voor me zoals hij lachend achter zijn computer heeft moeten zitten.

Wat ik nog wel het meest bijzondere vond, is dat ik me realiseerde dat wij soms met zo weinig eerbied naar ouderen kijken. Nee, laat ik het in de ik-vorm houden. Als ik heel oude mensen zie, besef ik lang niet altijd hoe vol, apart, bijzonder en rijk hun leven misschien wel is geweest. Ik zie voornamelijk de persoon in het heden, de oude versie, niet de vele personen die hij of zij in het verleden is geweest. 

Het deed me denken aan een voorval jaren terug, onze oudste jongens waren nog heel klein. Ik was de was aan het opvouwen en zij waren om me heen aan het spelen in de grote waskamer onderin ons huis in Polen. Ik had een cassetterecorder aan staan (Ja echt! Een cassetterecorder!) met daarin een bandje met Italiaanse muziek. Ik was lekker aan het meezingen en was de jongens aan het uitleggen dat ik jaren daarvoor in Italië had gewoond en Italiaans had leren spreken. Ik was druk aan het vertellen toen ik zag dat ze me allang niet meer volgden. Dat ik bestaan had voor zij er waren, dat kwam niet in hen op. Veel te moeilijk om te begrijpen op die leeftijd. En ook eigenlijk totaal niet interessant. Ik was gewoon daar en dan, hun mama, niet het 20-jarige meisje dat ik ooit ben geweest.

Mooi dat dit boek me naast uren leesplezier en af en toe hardop lachen, ook weer even dit heeft laten zien. Dat een mens niet alleen de huidige versie is, maar ook al die versies die ik nooit heb gekend.