Een kleine droom, je eigen tent met stoer
eten? Volgens mij is dat stiekem best een grote droom. En als je die
gerealiseerd hebt, kom ik er dagelijks even langs, voor een kop thee met
een stuk taart of stoer brood met lekker beleg. En dan ga ik daar mijn boeken
lezen. Heerlijk! Maar of je deze pumpkin pie op de kaart moet zetten, ik weet
het niet hoor. Eerst nog even wat andere recepten uitproberen?
Zoveel dromen, ook ik! Een winkeltje runnen.
Een boek schrijven. Een taalcursus volgen (oh, hé, da’s niet zo’n moeilijke).
Een stichting starten. Een huis met een tuinhuis om in te werken. Een
wandeltocht van weken. Nog veel meer van de wereld zien. Ik blijf dromen en stukje bij beetje zet ik de dromen om in daden. Jij ook?
Doen we het samen.
Intussen blijf ik schrijven en lezen. Op
aanraden van collega S. ben ik onlangs in En uit de bergen kwam de echo van
Khaled Hosseini begonnen. Zo raar, ik had zijn eerdere boeken met veel plezier
gelezen, maar ik kon me er niet toe zetten hier in te beginnen. Voor sommige
boeken moet je klaar zijn en moet je er zin in hebben (ik in ieder geval). Wat
dat dan ook betekent. Maar het was het lezen waard. Een mooi boek dat zich
grotendeels in Afghanistan afspeelt. Een bijna buurland van India, waardoor de
sfeer in het boek ineens heel dichtbij kwam. Het stoffige, het verschil tussen
arm en rijk, de chauffeur. Mooi!
En daarna – op aanraden van dezelfde
collega S. – aan iets heel anders begonnen: de boeken van Karl Ove Knausgard:
Vader. Liefde. Zoon. Nacht. Ik ben inmiddels bezig in Zoon. Er zijn nog 2
boeken in deze reeks, maar die zijn nog niet vertaald in het Nederlands.
Knausgard is een in Zweden woonachtige Noor, een beetje een rare kerel. Erg op
zichzelf. Na twee boeken en een schrijversblock is hij zijn eigen leven maar gaan
beschrijven. Met een akelige precisie, ook over de mensen om hem heen. Wat hem
aardig wat vriendschappen en familiebanden heeft gekost. De reeks die hij
dubieus “Min Kamp” heeft genoemd (Mein Kampf) is weergaloos populair en
Knausgard heeft inmiddels de status van een popster in zijn vaderland. Ik moet
eerlijk bekennen dat er stukken in de boeken zitten die ik “diagonaal” lees,
maar ik blijf nieuwsgierig naar hoe het verder gaat. En hij schrijft
wonderschoon.
Van Afghanistan naar Zweden en Noorwegen. Ook
zo “zie” ik veel van de wereld. Machtig is dat toch…
