Zomervakantieboeken

De zomer komt eraan! In Nederland dan, hier zitten we er al middenin. Alle Indiase kinderen hebben vakantie, alleen de internationale scholen houden de Europese en Amerikaanse zomervakanties aan, zodat die van ons midden in het regenseizoen valt. Maar dat maakt helemaal niets uit voor mijn verhaal van vandaag: ik ga het hebben over vakantieboeken. Van die dikke boeken waar je lekker lang in kunt lezen en dus ideaal om mee te nemen naar de camping of het zomerhuis.

Tot nog niet zo lang geleden namen wij op vakantie zo’n 20 boeken mee. Tien per persoon. Want stel je voor dat je op je stoeltje in de schaduw of op je laken aan het zwembad ineens zonder leesvoer zit! Wég vakantievreugde. Toen oudste zoon W. ook steeds meer ging lezen en we ineens 2 extra weekendtassen met boeken tussen de bagage zagen staan, was het klaar. Tijd voor de e-reader! We hebben er inmiddels 4 en middelste zoon leest graag op de iPad mini, dus die toestanden hebben we gelukkig niet meer. Geen risico op boekloze vakantiedagen én geen gezeul meer met al die kilo’s.

De boeken zelf dan nu. Ik heb net twee bijzondere romans gelezen, meteen na elkaar. Ongelooflijk verschillend (het was even omschakelen) en toch met een gemeenschappelijk thema: eenzaamheid. Eenzaam door slechts met enkele mensen om je heen contact te hebben. Of eenzaam wanneer je je realiseert dat je temidden van al die mensen om je heen slechts één echte vriend hebt.

Niet meteen denken nu dat het geen leesvoer is voor op vakantie, want beide boeken zijn niet zwaarmoedig. Om te beginnen Norwegian Wood van Haruki Murakami, de Japanse auteur die met dit boek in 1987 doorbrak. Een rustige, verstilde roman, waarin ogenschijnlijk niet zoveel gebeurt. Watanabe, de hoofdpersoon, is een serieuze en fatsoenlijke Japanse student die zich nooit anders voordoet dan hij is en die zijn vrije zondagen doorbrengt met het doen van de was. Zijn grote liefde is Naoko, met wie hij een verdrietig verleden deelt: de zelfmoord van hun gemeenschappelijke vriend Kizuki. Naoko kan dit verdriet niet aan en trekt zich langzaam terug uit de echte wereld, Watanabe probeert een zo normaal mogelijk leven te leiden. Hij leert Midori kennen, een levenslustige en seksueel uitgesproken jonge vrouw en wordt verscheurd tussen zijn liefde voor beide vrouwen. Wanhoop, eenzaamheid, liefde, vriendschap, seksualiteit….grote thema’s op een prachtige manier beschreven. Met een prachtige rol voor Reiko, de kamergenote en vriendin van Naoko.

Een totaal ander boek is De waarheid over de zaak Harry Quebert. Een boek dat me door de schrijfstijl en de verhaallijn ontzettend doet denken aan de romans van John Irving. Marcus Goldman is een schrijver die met zijn debuutroman meteen wereldberoemd wordt. Hij neemt het ervan, gaat op reis, geeft populaire feesten en geniet van zijn geld. En krijgt vervolgens een writer’s block. In de hoop dit kwijt te raken zoekt hij zijn oude leermeester Harry Quebert op. En daarmee beginnen de avonturen: er moet een moord opgelost worden, een vriend vrijgesproken en een boek geschreven.

Twee totaal verschillende boeken. Beide ontzettend boeiend. En ik ben een beetje jaloers. Op een schrijver die een boek met zo weinig actie zo mooi en interessant kan houden. En op een schrijver die een boek kan schrijven waarin uiteindelijk alle lijnen samen komen zonder dat dit halverwege het boek al duidelijk wordt. Ik heb eindelijk een eerste pagina van een boek geschreven, eindelijk een pagina waarover ik tevreden ben. En heb geen idee hoe het verder moet gaan. Nou ja, voorlopig eerst nog maar eens meer lezen dan.

Veel leesplezier op vakantie straks!