Vis en kaneelbolletjes

Och lieve Marjan, vis…. Heb hetzelfde probleem met de vis-hoofdstukken in de kookboeken. Al heeft het bij mij dan een heel andere oorzaak.

Sinds ik bijna 5 jaar geleden ben gestopt met het eten van vlees, heb ik nog geen moment een gehaktbal, een biefstukje of gegrilde kip gemist. Maar 3,5 jaar later kwam ook vis op mijn “dit-eet-ik-niet-meer-lijstje” te staan en dát was een stukje lastiger. Nieuwe haring. Een goed gebakken scholletje. Vette paling. Een mooie moot zalm….. af en toe kan ik er nog steeds zin in hebben.  Maar goed, principieel als ik ben, eet ik het ook niet heel af en toe. En zelfs niet stiekem.

Deze zomer was ik in Denemarken. Wat een fijn land. En wat kon je daar goed eten, herinnerde ik me nog van jaren geleden. Wat ik even vergeten was, is dat ik toen nog niet vegetarisch at. Nu moet ik dus helaas zeggen: Wat een fijn land. En wat eet je daar beroerd als vegetariër! Hoe gek ik ook ben op Scandinavië (de Zweedse taal leren staat ergens bovenaan mijn bucket list), het eten hoort daar niet meer bij.

Ach, dan blijf ik toch gewoon hun boeken verslinden. Vooral dan die van Zweedse schrijvers. Na alles van Henning Mankell, Liza Marklund en Lars Kepler gelezen te hebben, was het de afgelopen weken tijd voor Camilla Läckberg. Hebben jullie dat ook? Dat je een beetje gaat houden van al die hoofdpersonen? Kurt Wallander, Annika Bengtzon, Joona Linna en nu dus Erica Falck en haar man Patrick Hedström. Het ene boek nog niet uit of ik was al weer begonnen in het volgende. Dit had niets meer te maken met heel aandachtig lezen en er dan diep over nadenken. Welnee, dit was gewoon hap slik weg. Fastfood zeg maar. Heerlijk! Wat schrijven die Zweden toch makkelijk en toegankelijk.

En het grote voordeel bij Läckberg: de hoofdpersonen ontdooien en eten de hele dag kaneelbolletjes. Da’s een heel mooi alternatief voor vis! Heb je daar nog ergens een recept van liggen, Marjan?