Over tijd en cultuur heen

Na al die heerlijke Läckbergs gelezen te hebben, kwam ik er achter dat ik het laatste deel in de reeks miste. Wat balen! Maar het was ook wel een goede aanleiding om weer eens een heel ander boek te lezen.

Dat andere boek werd De Wertheims van Silvia Tennenbaum, over een gegoede Duits-Joodse familie in Frankfurt begin 20^e eeuw. Tennenbaum is zelf een nazaat van de familie Wertheim en heeft de geschiedenis van haar familie prachtig verweven met de geschiedenis van Europa in die tijd. De tijd van de twee wereldoorlogen.

Wat een mooi boek! Het leest erg gemakkelijk weg en geeft naast de persoonlijke geschiedenis en de impact van de geschiedenis van Europa op de familie, ook een mooi inkijkje in hoe een rijke familie leefde in die tijd.  

Een heel leger personeelsleden (nanny, kok, schoonmaker) en tafels vol met goed eten. Een leven vol kunst en cultuur, uitjes, reizen en mooie spullen.

En nou komt het: me bekroop steeds het gevoel dat een rijke Joodse familie uit begin 1900 meer gemeen heeft met een rijke Indiase familie anno nu, dan met een arme Duitse sloeber uit hun eigen tijd. En dat dus het leven van een rijke Indiase familie hier en nu meer lijkt op dat van de Wertheims daar en toen, dan op dat van een hedendaagse Indiër uit de onderste kaste. Of op dat van een “onaanraakbare”. Bizar.

Oh, wat zou ik toch graag eens in de tijd reizen! Wat zou het toch geweldig zijn om eens écht in een andere tijd te kunnen rondkijken. En zouden die Duitsers zich hier in India redden? In de Indiërs daar? 

Het blijft bij speculeren vrees ik... 

En voor nu: de laatste uit de reeks van Camilla Läckberg. Bij toeval kwam ik erachter dat we dit boek wél hebben: A. had hem op zijn e-reader gekregen bij zijn afscheid van zijn werk in Vlaardingen. En tot ik dit boek uit heb heb ik toch geen rust om te beginnen in al die andere.

Dus van de rode kool, aardappelpuree en puddingen van de familie Wertheim weer terug naar mijn favoriete kaneelbolletjes van Erica Falck!