Maar op woensdag eten we zo lekker....

Dit weekend hadden we de oudere generatie op bezoek, beiden bijna 80 jaar "oud".

Mijn schoonouders hebben iets met boten. En het etentje op de ss Rotterdam was dan ook helemaal raak. Genoten hebben ze. Van ons gezelschap (tuurlijk), de entourage ( dat majestueuze schip is ook echt bijzonder) en ook van het eten. Mijn schoonvader koos kibbeling. Mooie dikke brokken vis in een jasje en zo'n echte puntzak met patat.

Hij genoot er zichtbaar van. Het gebedel van mijn zoon: "mag ik nog een stukje proeven opa ?" negeerde hij dan ook heel slim of hij hoorde het echt niet. En gelijk heeft ie.  Mijn schoonvader  is namenlijk net als mijn vader en mijn man getrouwd met een vrouw die niet van vis houdt. Dat, in combinatie met de toch traditionele rolverdelingen, komt er thuis geen vis op tafel. Ook bij mij niet.

Stiekem baal ik daar van. In elk kookboek dat ik doorblader, kan ik dat ene hoofdstuk snel over slaan. Aan mij niet besteed.  Tegelijkertijd ziet het er soms zo aantrekkelijk uit. Ik geloof echt dat vis heerlijk kan zijn, of beter ... echt heerlijk is. Maar zodra ik een hap in mijn mond neem, proef ik die vis. En daar raak ik maar niet aan gewend. Ik neem mezelf voor: ooit ga ik vis leren eten.

De visetende mannen in de familie moeten het in de tussentijd doen met de etentjes buiten de deur en de viskraam op de woensdagse markt. Voor zoonlief ga ik zo af en toe met alle liefde in de rij staan voor een bakje visfriet. En inderdaad ziet manlief zijn kansen schoon wanneer we mogen kiezen van een menukaart. Helaas niet voor mijn schoonvader.  Op woensdag is het namelijk kipdag, dus geen plekje meer over voor een portie kibbeling op de markt. Of zoals hij het zelf zei: "Ik zou best wel eens een kibbelingetje willen kopen, maar op woensdag eten we zo lekker. "

In mijn huishouden draait er niks op vaste tijden, of standaarddagen. Ik zou het niet eens kunnen. Soms doe ik halfslachtige pogingen om wat structuur aan te brengen, maar de meeste pogingen gaan na een week, hooguit twee weer de kast in. Nee, bij mij komt het zoals het gaat. Zo ook mijn bakpoging dit weekend.

Al ver voor Halloween heb ik 3 mooie grote (hele grote) pompoenen gekocht. Om in de stemming te komen, als versiering, om uit te hollen, en om een voorraadje pompoenpuree van te maken.  En zoals het bij mij dan gaat..  een week na Halloween zit mijn dochter met een ijsschep de eerste pompoen uit te hollen. (stap 1)

De pompoenpuree is bedoeld voor het pompoenbreekbrood dat ik wou uitproberen voor het ontbijt met mijn schoonouders.  Om toch iets van een eigen culinaire bijdrage voor mijn gasten te kunnen doen. Een Amerikaans recept dat volgens de officiële bronvermelding komt uit:The Kinfolk Table: Recipes for Small Gatherings.

Andere bezigheden zaterdag (lees extra poetsen door de afwezigheid van de hulp) zorgden er al snel voor dat ik het brood ook prima vond passen bij de zondagse lunch.  Maar het komt zoals het gaat. Brood moet rijzen, in dit geval zelfs twee keer. Het heeft dus zijn eigen tijd met als gevolg dat ik het eerste stukje vers breekbrood proefde nadat we mijn schoonouders net op de trein hadden gezet.

Maar lekker dat het was.  Een beetje als suikerbrood.. lekker zoet.  Inderdaad prima voor het ontbijt.   Of als koekje bij de thee. De pompoensmaak was er op de achtergrond. Die had voor mij nog wel wat sterker mogen zijn. Maar dat zal ook per pompoensoort wel verschillen.



POMPOEN BREEK BROOD

• 4 el boter (ik gebruikte margarine uit de fles)
• 120 ml melk
• 2,5 tl droge gist 
• 250 gr rietsuiker
• 175 ml pompoenpuree
• 1 tl zout
• 175 gr bloem
• 125 gr donker variant bloem (zelf gebruikte ik pompoembroodmeel)
• olijfolie
• 2 tl kaneel
• 1/2 tl nootmuskaat 

In een klein pannetje verwarm je de boter tot deze bruin kleurt. Roeren is niet de bedoeling.  Na zo'n 3 tot 4 minuten doe je daar de 120 ml melk bij. Omdat gist niet werkt bij te hoge temperaturen moet je zorgen dat het goedje niet warmer is dan 42 C.  Even geduld dus tot het geheel is afgekoeld.  Schenk het dan over in je beslag kom, roer de gist erbij en 50 gram van de suiker. Weer even geduld. 10 minuten waarin je mooi de 175 gr  bloem, de 175 ml pompoenpuree en de theelepel  zout kan afwegen. Na die 10 minuten gooi dit mengsel bij de melk en gist in je beslagkom en meng je het goed door elkaar. Daarna kan je de tweede bloemsoort in gedeeltes toevoegen, terwijl je tussendoor even je deeghaken aan het werk zet. Kneed het deeg tenslotte  6-8 minuten door tot het elastisch en 'sticky' is.

Een grote kom vet je in met de olijfolie. De deegbal rol je daar doorheen zodat deze aan alle kanten ingevet is. Afgedekt met plasticfolie kan het een anderhalf uur gaan rijzen totdat ie twee keer zo groot is  geworden. 

De rest van de suiker (200 gr), 2 tl kaneel en een 0,5tl nootmuskaat en twee e.l. (vloeibare) boter mix je door elkaar. Wanneer de deegbal (ahum.. van een bal was bij mij niet echt sprake, meer een lekgeprikte variant) twee keer zo groot is, kneed je het nog weer 2 minuten door. Rol het deeg uit in een rechthoek. Verdeel hier het suikermengsel over en druk het een beetje aan. 

Daarna ga je er voor zorgen dat het niet een gewoon brood wordt, maar een echt breekbrood.  Verdeel het brood in 6 smalle repen. Stapel deze op elkaar ( en helemaal geschikt voor mij: netjes is niet noodzakelijk) en snijd het vervolgens in vierkante blokjes. Deze blokjes stapel je lekker rommelig in een broodbakblik.  

Daarna mag dat nog eerst een half uurtje rijzen voordat het de over in gaat. De oven kan op 180 C. Na de voorgeschreven 30 minuten vond ik mijn breekbrood nog niet voldoende gaar en heb het nog een kwartiertje langer gegeven. Een goed besluit. Nadat het was afgekoeld bleek die precies goed te zijn.